یک هفته ست نمی دونم چمه.می دونم ولی نمی گم.همه اش به یه جا خیره می شم و حرف نمی زنم.تپش قلب دارم.خیلی عجیبه.از هر چی فرار کنی یه روزی یقه ات رو می گیره.تمرکز ندارم.نمی تونم کتاب بخونم.شازده احتجاب رو با بدبختی خوندم اخرش هم هیچی نفهمیدم.خوندم که خونده باشم.مدام گیجم.همه اش از خواب می پرم.همش بغض دارم.حواسم به هیچ جا نیست.می ترسم.می ترسم به همه چیه زندگیم لطمه بخوره.سه روزه روزه می گیرم و نماز می خونم.نمی دونم چرا.ولی میدونم که یه کمی آروم تر میشم.سابقه نداشته به این روز بشینم.

دیشب خواب دیدم تو خونه دنبال موش می گردم بعد با برادرم نشستم تو اتاق یهو  یه موش از زیر پتو اومد بیرون.دهنش رو باز کرد و دندونای مثل گرگش رو بهم نشون داد.من می خندیدم و به اشکان نشونش می دادم.اشکان تا پرید بگیردش از خواب پریدم.خیس عرق بودم.میدونم که مال سحری نبود چون چیزی نخورده بودم.

نمی دونم چیکار باید بکنم.شک دارم.وگرنه یک لحظه صبر نمی کردم.اشتیاق به هیچ چیز ندارم.برای هیچی خوشحال نمی شم.همه چیز برام بی مزه و تکراریه.به ادمای عادی حسودیم می شه که حال من رو ندارن.واقعآ خوش به سعادتشون.همه ش تو خونه راه می رم.اصلآ قرار ندارم.قبل از افطارم به یه نقطه خیره می شم.چون حس راه رفتن ندارم.خالم بدتر می شه که بهتر نمی شه.

نمی دونم که چه جوری باید تموم کنم.برای همین نیمه کاره می ذارمش.در پایان هم یه مونوگ می نویسم که حرف دلمه ولی حرف من نیست.ماله نمایشنامه (گاهی فریاد اخرین راهه) نوشته نوید ایزد یار عزیزه.

کاش می شد نفهمید.کاش می شد حرف نزد.کاش می شد به یاد نیاورد.کاش می شد فرار کرد و رفت یه جای دور.یه جای آروم.تو زندگی ادما همه چی بهم گره می خوره.گاهی یه دونه ماسه آدم رو یاد یه دریای بزرگ می ندازه.تو تنم انگار یه آتشفشان روشنه.مذابش داره تموم تنم رو می سوزونه.کاریش نمیشه کرد.از هیچی نمی شه فرار کرد.واقعیت چیز مزخرفیه.یادمه یکی می گفت اگه به جایی رسیدی که نتونستی جم بحوری.اگه نتونستی حرف بزنی.حتی اگه نتونستی گریه کنی یه راه هست که به تمام وجودت آرامش می ده.چشمات رو ببند و فریاد بزن.انقئر فریاد بزن تا رنده ها یادشون بره کجا می خواستن برن.(نور می رود.صدای فریاد)

                                                                                         لطفآ شاد باشید