تو خونه ما یه استخره که سالها پر نشده و کف استخر پر از ترکه.یادمه حداقل ۱۶ سال پیش که استخرمون پر بود یه روز مامانم نمی ذاشت ما بریم تو استخر.دلیلش یادم نمیاد.ولی یادمه که خیلی قاطع می گفت (نه).بعد اشکان یه نقشه کشید.یه برگ کاغذ از دفتر مدرسه (هنوز اون دفتر رو داریم)رو کند و یه نامه سوزناک برای مامانم نوشت با این مضمون که اجازه بدین ما بریم استخر.بعد هممون پایینش رو امضا کردیم و انگشت زدیم.بعد رفتیم پیش مامانم و اجازه رو گرفتیم.

الان اصلا از مشکلات همدیگه خبر نداریم.فقط من و اشکان از همدیگه خبر داریم.اشتباه نکنید.هممون تو یه خونه زندگی می کنیم.ولی....   چقدر متحد بودیم.شاید توقع من بالاست که این انتظار رو دارم.شاید منم که دلم برای اون موقع ها تنگ شده.نمی دونم چرا این حرف ها رو دارم می نویسم تو وبلاگ.شاید به خاطره اینه که کسی حال شنیدن حرف های دیگران رو نداره.حتی خود من.فقط دوست داشتم به یکی بگم.حالا به خیلی ها گفتم.باید قبول کرد که دیگه گذشته.همین.

                                                                                    شاد باشید